دكتر علي‌غلام‌پور، پژوهشگر حوزه اقتصاد سياسي محيط‌زيست در اين زمينه افزود: عوامل اقتصادي مختلفي همچون رشد جمعيت كه مصرف و تقاضا را بالا مي‌برد،‌توليد و فناوري از عواملي بوده كه در محيط‌زيست ما تاثير مي‌گذارد.
وي در رابطه با آلودگي چشم‌انداز توضيح داد: بايد در ساخت‌وساز شهري يك نوع هارموني حاكم باشد كه شهروند احساس آرامش كند كه در مواردي مثل ايران هيچ نظام خاصي در اين زمينه وجود ندارد و براي مثال تابلوهاي تجاري با هر اندازه كه هر كسي كه بخواهد در خيابان‌ها ديده مي‌شود.

غلام‌پور با تاكيد بر اينكه تخريب محيط‌زيست سلامت و بهداشت فيزيكي و رواني يك جامعه را تحت تاثير قرار مي‌دهد، تصريح كرد: وقتي از امنيت ملي بحث مي‌شود بايد محيط‌زيست را به عنوان يك عامل در نظر گرفت.

وي با اشاره به ارتباط سياست با محيط‌زيست گفت: دولتي كه مي‌خواهد توسعه پيدا كند براي اينكه بتواند موانع را پشت‌سر بگذارد و به اهدافش برسد نيازمند اين است كه به هر وسيله‌اي كه مي‌تواند اهدافش را پيش ببرد.
اين پژوهشگر حوزه اقتصاد سياسي محيط‌زيست به ايسنا اظهار كرد: در حال حاضر تنها تلاش مي‌شود كه از منابع استفاده شود بدون اينكه تلاشي براي حفظ منبع صورت گيرد.

وي افزود: دولت‌ها در كشورهاي در حال توسعه نمي‌توانند جلو تخريب محيط‌زيست را بگيرند و اين شرايط زماني كه خود دولت تصدي‌گري اقتصاد را بر عهده داشته باشد و بخش خصوصي كمرنگ‌تر باشد بر مشكلات مي‌افزايد و اصلاح دولت نيازمند زمان بسيار پيچيده بوده و در برخي موارد ناممكن است.

غلام‌پور در اين خصوص كه دولت توسعه‌گرا در جهان سوم به مقوله محيط‌زيست توجهي ندارد، گفت:‌اين دولت‌ها اولويت اصلي را رسيدن به توسعه مي‌دانند و موضوع محيط‌زيست‌آنقدر برايشان مهم نيست اما آيا مي‌توان به توسعه‌اي دست يافت كه در آن تخريب محيط‌زيست باشد.

وي خاطرنشان كرد: دولت‌هاي توسعه‌گرا به طور معمول در فعاليت‌هاي اقتصاد‌يشان براي محيط‌زيست ارزش گذاري نمي‌كنند و آن را وارد عوامل توليد نمي‌كنند و تصور اين است كه محيط‌زيست يك منبع آسان است كه در خدمت بشر است.